Birta einstaka síðu...

Ágrip af poppsögu minni.

Ég fæddist rennblautur og í svitakófi í Hafnarfirði þann 11.10.1962 (allt fullt í bænum!) og bjó í Reykjavík þangað til um 5 ára aldur, að ég flutti til Skagastrandar ásamt fjölskyldu.
þar ólst ég upp í frið og spekt (allt annað eru ýkjur og rógburður!) og snemma hneigðist hugur minn til tónlistar (og efnilegur knattspyrnuferill laut í lægra haldið - je right!!!) sem varð á skammri stundu algjör þráhyggja og er enn. - 13 ára gamall náði ég F-gripinu ógurlega á gítar og þá var ekki aftur snúið - Íslenska lýðveldið hafði eignast nýjan gítareiganda.

Fyrsta hljómsveitin mín, sem ég stofnaði um fermingu ásamt æskuvinum mínum hét "Hörmung", og eins og heitið ber með sér, þá var sjálfsálitið ekki að flækjast fyrir okkur. Síðan komu bílskúrsböndin á færibandi; Prelódía, Sýróp, og Janus sem ég var nú einna lengst í og spilaði mín fyrstu gigg í Húnavatnssýslu fyrir kaupi (alltaf soldið stór stund það.!).

Sautján ára flutti ég á mölina og ætlaði mér að verða tónmenntakennari, en guggnaði á því eftir nokkurt bras og endaði sem aðstoðarmaður í Björnsbakarí og stofnaði ásamt Siggu Beinteins og fleirum, hljómsveitina Kikk. þá, um tvítugt, fékk ég minn fyrsta hljómplötusamning og gáfum við út samnefnda plötu skömmu síðar.
þegar Kikk platan loks kom út var búið að reka mig úr bandinu fyrir almenna frekju og fyrirgang, og ég staddur á miðju ballarhafi að pakka fiskflökum um borð í verksmiðjutogaranum Örvari frá Skagaströnd.

Ég hugsaði öllum þegjandi þörfina og bar harm minn í hljóðI, en fljótt varð ég viðþolslaus og fór með sjóriðu aftur suður eftir 12 mánaða úthald, til að reyna aftur við tónlistarbransann. Bílskúrsböndin komu og fóru en hvorki rak né gekk í meikinu, þó kannski helst Tíbet Tabú (agalegt nafn!!) og danshljómsveit Sigríðar Beinteinsdóttir (sem spilaði á Brodway hinu gamla eitt sumarið) gerðu eitthvað markvert.



Eftir töluvert japl, jaml og fuður -viðveru sem búðarloka í plötubúð og fortölur Jóns Ólafssonar, fórum við að spila sama þessir drengir, Stefán Hilmarsson, Rafn Jónsson og Haraldur Þorsteinsson, sem að endingu varð Sálin hans jóns míns . Sálin fór fljótt á flug og sér ekki fyrir endann á því flugi. Í dag erum við búnir að starfa saman í rúm 15 ár. Á þessum tíma hef ég spilað af og til með öðru tónlistarfólki, t.d. Bong, Rokkabillíband Reykjavíkur, N1+ (enn eitt agalegt nafn!) og fl.

Árið 1993, bauð Pétur Kristjánsson mér að vinna með sér að sólóplötu sinni sem síðan varð að endurreisn Pelican , er flestir héldu að væri útdauð og hafði ekki komið saman í óra tíma.

Árið 1995 kom út platan Zebra með samnefndum dúett okkar Jens Hanssonar. Höfðum við verið að dunda með tölvur og þvíumlíkt og ákveðið að láta slag standa og gefa herlegheitin út.

Ég brá undir mig betri fætinum ´96 og fluttist búferlum til Englands , nánar tiltekið til London og dvaldi þar ásamt fjöldskyldu minni í rúm 3. ár. þar vann ég hjá Atlanta flugfélaginu mest allann tímann og reyndi að ota mínum tota í tónlistinni þegar færi gafst.

Heimþráin magnaðist smátt og smátt og ég flutti til Íslands ´99. Ég hellti mér strax í grimmar Sálarpælingar sem urðu ansi drjúgar að efni og umfangi; fjórar plötur, söngleikur og hundruðir tónleika.

Sem færir okkur að deginum í dag, Sálin komin í pækil og ég stend "aleinn á barminum og djúpa laugin brosir blítt við mér", í blindum metnaði eða sjálfsköpuðu mikilmennskubrjálaði, að gefa út mína fyrstu sólóplötu - Japl (tíminn leiðir hið sanna í ljós!!!).

Ég hef svona stiklað á stóru í gegnum tónlistarferilinn en hann hefur auðvitað verið svo samtvinnaður við líf mitt og langanir að það er erfitt að taka hann út úr jöfnunni sem slíkan, því eins og einn góður vinur minn sagði við mig um daginn; "Gummi, þú tekur tónlistina alltof alvarlega"


E-mail: gummijonss@simnet.is

Loka glugga